Een technische vacature die openstaat … in veel teams leeft de reflex dat we dit wel even opvangen. Tot je een paar weken verder bent en merkt dat de planning niet gewoon wat schuift, maar langzaam begint weg te drijven. Jouw personeel werkt te hard en op de verkeerde manier…
De echte kost van een open rol staat niet op de loonfiche. Je betaalt ze in vertraging, in misverstanden, in extra afstemming en in werk dat later opnieuw moet. Die rekening begint vaak al in de eerste week te tellen.
Wat er meestal gebeurt is voorspelbaar. Het team pakt extra taken op, projectleads springen bij waar ze kunnen, en iedereen probeert de boel draaiende te houden. Alleen verschuift de focus ongemerkt van bouwen naar overleven. Beslissingen blijven liggen, want er is geen duidelijke eigenaar meer. Scope wordt vager, omdat niemand tijd heeft om het scherp te trekken. Ondertussen groeit het aantal meetings, omdat afstemming de enige manier wordt om nog zeker te zijn dat iedereen ongeveer hetzelfde bedoelt.
En dan krijg je iets gevaarlijks –> activiteit zonder voortgang.
De eerste is vertraging die zichzelf versterkt. In engineering is een week vertraging zelden slechts één week. Afhankelijkheden stapelen zich op. Leveranciers en interne teams wachten op elkaar. Deadlines worden schuifbaar, waardoor alles minder stipt wordt. En versnellen is niet altijd een optie, omdat dat vaak ten koste gaat van kwaliteit, veiligheid of stabiliteit.
De tweede is rework dat pas later ontploft. Als iemand instapt zonder heldere verwachtingen, lijkt het alsof er vooruitgang is. Maar vooruitgang zonder duidelijke definitie eindigt veelal in het moment waarop iemand zegt: “dit is niet wat we bedoelden.” Dan herbegin je, maar nu met meer druk, meer betrokkenen en minder marge.
De derde, en meest onderschatte, is decision-chaos. Niet omdat mensen traag zijn, maar omdat niet duidelijk is wie beslist wanneer het schuurt. Technische projecten staan vol keuzes: over aanpak, scope, prioriteit, risico, en timing. Als die keuzes blijven hangen, gaat niemand echt vooruit. En dat lijkt op papier niet erg, tot je ziet hoeveel tijd het kost om weer op snelheid te komen.
Een project gaat zelden onderuit met één grote klap. Het glijdt weg. Stilletjes.
Week 1 is meestal nog oké. Iedereen is nog “on it”. Je hoort zinnen als: “we zitten goed”, “we pakken het wel op”, “laat ons eerst even starten.” En dat werkt… zolang er niets schuurt.
Maar in week 2 begint het. De eerste afhankelijkheden komen boven water. Input die er toch niet is. Een beslissing die blijft hangen. Twee stakeholders die eigenlijk iets anders verwachten. En ondertussen blijft het werk wel lopen, dus niemand wil lastig doen. Resultaat is dat mensen blijven vooruit bewegen, maar niet in dezelfde richting.
En daar zit de echte vertraging niet in het probleem zelf, maar in het gebrek aan een snelle, duidelijke reactie erop. Als er geen helderheid is over wat prioriteit heeft, wie de knoop doorhakt en wanneer iets “goed genoeg” is, dan wordt elke kleine frictie een discussie. En elke discussie wordt een meeting. En elke meeting wordt een week.
Een sterke start voelt comfortabel.
Je merkt dat meteen in het dagelijks werk. Mensen moeten niet raden wat nu belangrijk is, of wat voor later is. De eerste opleveringen zijn helder genoeg om op te sturen, maar niet zo groot dat je pas na weken ziet of het goed zit. En wanneer er iets wringt, een keuze die moet gemaakt worden, input die ontbreekt, verwachtingen die niet overeenkomen, dan blijft dat niet dagen rondzweven. Het wordt snel opgenomen, beslist en afgehandeld.
Als die duidelijkheid ontbreekt, krijg je een project dat constant in kleine bochten rijdt. Niet omdat het team het niet kan, maar omdat iedereen telkens moet afstemmen over basics. Senior profielen springen dan automatisch bij om het tempo te redden. Projectleads zitten plots vooral te schakelen tussen mensen. En specialisten komen minder toe aan echt werk, omdat ze voortdurend moeten reageren op “even snel dit” en “kun je daar ook naar kijken”.
Op papier lijkt er dan veel te gebeuren. In werkelijkheid gaat het project trager, omdat je vooruitgang telkens opnieuw moet herbevestigen.
Bij Benton kijken we niet naar een open vacature als “een rol die ingevuld moet worden”, maar als een risico voor je projectrendement. Daarom zetten we in het begin vooral op één ding en dat is de controle terugnemen.
Wij zorgen dat de start duidelijk is: wat doen we eerst, wat leveren we op, en wie hakt knopen door. Daardoor zijn er minder misverstanden, minder werk dat je opnieuw moet doen, en meer rust in het team. Je project gaat vooruit in plaats van rondjes te draaien.
Klaar om jouw carrière een boost te geven?
Ontdek hoe we samen jouw ambities waarmaken.
